Pasożyty wewnętrzne stanowią realne zagrożenie dla zdrowia a nawet życia czworonożnego przyjaciela. W tym kontekście profilaktyka przeciwpasożytnicza nabiera szczególnego znaczenia. Zastanawiasz się, jak często odrobaczać kota? Nie wiesz, jak zrobić to prawidłowo i skutecznie? Poznaj najważniejsze fakty!
Jak często odrobaczać kota?
Trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ częstotliwość odrobaczania jest uzależniona od wielu czynników, w tym m.in. od trybu życia kota, jego wieku i stanu zdrowia. Przyjmuje się, że zdrowe, dorosłe koty wychodzące powinny być odrobaczane minimum 4 razy do roku, czyli średnio co 3 miesiące. Chyba że lekarz weterynarii, z uwagi np. na czynniki środowiskowe panujące w danym miejscu, zaleci jeszcze częstsze podawanie środków przeciwpasożytniczych. Choć nie każdy koci opiekun ma tego świadomość, kot niewychodzący również wymaga odrobaczania – przeciętnie 2 razy do roku. Jest to konieczne, ponieważ pomimo tego, że sam kot nie wychodzi, wychodzą mieszkający z nim ludzie, a ci mogą nieświadomie przynieść do domu groźne pasożyty np. na rękach, butach czy odzieży. Ponadto, istotnym czynnikiem dla częstotliwości odrobaczania jest także… opiekun! Gdy kot mieszka z małymi dziećmi, osobą starszą czy osobą chorą, zalecane jest częstsze odrobaczanie.
Jak prawidłowo odrobaczać kota?
Prawidłowo, czyli przede wszystkim zgodnie ze wskazówkami lekarza weterynarii. Aby ten z kolei mógł ich udzielić, opiekun powinien regularnie udawać się z pupilem na wizyty kontrolne. Preparatów przeciwpasożytniczych nie należy kupować i podawać samodzielnie. Lekarz musi bowiem dobrać środek odpowiedni do stanu zdrowia zwierzęcia, jego wieku i wagi. Jeśli będzie to preparat w formie np. tabletki, pasty lub kropli spot-on (do nakrapiania na kark), opiekun może je zaaplikować w domu zgodnie z zaleceniami (dostępne są również zastrzyki, które wykonuje lekarz).
Choć odrobaczenie kota wydaje się proste, może nastręczać pewnych trudności. Tabletkę czy pastę należy podać tak, aby mieć pewność, że kot ją połknął w całości (wiele zwierząt wypluwa leki). Krople muszą być natomiast zaaplikowane w taki sposób, aby pupil nie miał możliwości zlizać ich ze skóry. Dlatego, jeśli masz obawy o to, czy poradzisz sobie z tym zadaniem, możesz poprosić specjalistę, aby podał lek w gabinecie.
Czy należy odrobaczać „w ciemno”?
Środki na odrobaczanie – podawane w prawidłowy sposób, w określonych odstępach czasowych – są bezpieczne dla zwierząt. Jeśli jednak nie chcesz tego robić „na zapas”, istnieje alternatywa. Możesz regularnie wykonywać badania na obecność pasożytów. Należy jednak pamiętać, że mimo prawidłowej, kilkudniowej zbiórki próbek, wyniki badań mogą być fałszywie ujemne (np. w próbkach akurat nie było pasożytów, albo zostały przeoczone). Stąd, jeśli istnieje duże ryzyko dla opiekunów albo prawdopodobieństwo zarobaczenia, odrobaczenie będzie tak czy siak konieczne.
Czy można uchronić kota przed zarobaczeniem?
Działania profilaktyczne, takie jak szczególna dbałość o higienę (w tym regularne, dokładne sprzątanie kuwety), trzymanie kota w domu, mycie rąk po powrocie do domu, unikanie kontaktu z obcymi zwierzętami, ale też np. niepodawanie pupilowi surowego mięsa z niesprawdzonych źródeł (mogą znajdować się w nim różne pasożyty i drobnoustroje!), zminimalizują ryzyko zarażenia, ale niestety nie wyeliminują go całkowicie. Pamiętaj o tym, że równie ważne jest zapewnienie kotu odpowiednich warunków do życia i zaspokojenie jego podstawowych potrzeb, w tym potrzeby aktywności fizycznej i umysłowej, które pozwalają spożytkować energię i zredukować stres. Zadbaj także o zbilansowaną dietę. Sięgaj wyłącznie po najwyższej jakości pożywienie, jak np. karmy bytowe SPECIFIC™. Wszystko to pozytywnie wpływa na odporność kociego organizmu. Im będzie silniejszy, tym większe prawdopodobieństwo, że ewentualne zarobaczenie nie poczyni dużych szkód oraz nie zagrozi zdrowiu i życiu podopiecznego.
Podsumowanie
Prawidłowe, systematyczne odrobaczanie kota zgodnie ze wskazaniami lekarza weterynarii to jedno z podstawowych działań, jakie musi podjąć opiekun w celu zapewnienia pupilowi (i sobie) bezpieczeństwa. Nie bagatelizuj zatem znaczenia profilaktyki przeciwpasożytniczej!